26.1.09

LEGO


Του άρεσε να κάνει στον ανιψιό του διάφορες σοβαρές ερωτήσεις και να του απευθύνεται σαν να μιλάει σε ενήλικα. Δεν έχει σημασία που ο μικρός είναι μόλις τριών ετών.
Μια φορά τον είχε ρωτήσει:
«Πιστεύεις πως μπορείς στην ηλικία που είσαι, μέσα από βαθιά πνευματική άσκηση να φέρεις στην επιφάνεια σκέψεις και ιδέες που υπάρχουν στο υποσυνείδητό σου;».
Το παιδάκι τα ‘χασε, απόρρησε, αλλά τελικά με νάζι σε στυλ ‘δεν-καταλαβαίνω-τι-λες,-αλλά-σίγουρα-θα-το-μπορώ’, απάντησε
«Ναι…»
«Όχι, δεν το μπορείς!» του απάντησε προκλητικά και παιχνιδιάρικα αυτός. Ο μικρός αφήνιασε.
«Ναι, μπορώ!», τσίριξε:
«Όχι, δεν μπορείς!»
«Μπορώ! Μπορώ!»
Τον παγίδευε με τέτοιες ερωτήσεις και το διασκέδαζε πολύ.
Μέχρι που προχθές του έκανε την εξής ερώτηση:
«Πιστεύεις πως όταν μεγαλώσεις θα θυμάσαι τα παιδικά σου χρόνια;»
Αυτή τη φορά το παιδί δε φάνηκε να τα έχασε και τόσο.
«Ναι», απάντησε.
«Πώς θα τα θυμάσαι; Εγώ δε θυμάμαι καθόλου τι έκανα όταν ήμουν στην ηλικία σου.»
«Εγώ ξέρω τι έκανες μικρός...», του απάντησε αθώα ο μικρός και έτρεξε στο δωμάτιό του. Γύρισε κρατώντας κάτι στην αγκαλιά του, και είπε αφοπλιστικά σ’ αυτόν:
«Έπαιζες με πολύχρωμες μπάλες και έχτιζες πύργους με τουβλάκια…»
Άνοιξε τα χέρια του, και στο πάτωμα έπεσαν διάφορα παλιά παιχνίδια, μπάλες και τουβλάκια, που ο ίδιος είχε χαρίσει στον ανιψιό του.

4 Comments:

Anonymous swift said...

Πολύ ωραίο...

11:46 PM  
Blogger Jirashimosu said...

Θαυμάζω τη μεταφυσική στα κείμενα σου.
Πάντα.
Σε κάθε κείμενο.

Μπορώ να πω κι άλλα, αλλά μένω σ αυτό. Για τώρα.

3:01 AM  
Blogger FtaNeileMeee! said...

Κοίτα στα μάτια ενός παιδιού.
Μπορείς;
Φοβάσαι μη δείς εσένα.


Υπέροχος, όπως πάντα. Αλήθεια, τί κρύβεις στο κεφάλι σου;

2:01 AM  
Anonymous Anonymous said...

Για να μην τα πολυλογώ ΥΠΕΡΟΧΟ κείμενο!
Απλά άψογο με υπέροχο νόημα και απερίγραπτο συναίσθημα
(σταματαώ εδώ με τα καλά λόγια γιατί αλλιώς θα αμαυρώσω μόνη μου την φήμη που τόσα χρόνια χτίζω ως κακεντρεχής και κυνική)
Να εισαι καλά και να γραφεις συχνότερα
Μ.

5:49 AM  

Post a Comment

<< Home