Διά Χριστόν Σαλός

Μήνυμα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ προς την Ελλάδα του 2011

2011-11-01T10:30:00.003+02:00

ΝΟΡΘΟΜΠΕΡΛΑΝΤ
Μα το Θεό,
είναι ντροπή ν' αφήνουμε να γίνονται
παρόμοιες αδικίες (...) σ' αυτόν τον τόπο
που όλο ξεπέφτει. Ο βασιλιάς δεν έχει
καμιά δική του πια προσωπικότητα,
παρά έχει καταντήσει ένα όργανο άθλιο
στα χέρια των κολάκων-
και για ό,τι πουν αυτοί εναντίον μας από μίσος,
μας κυνηγάει σκληρά, κι εμάς και τις γυναίκες μας
και τα παιδιά μας και τους κληρονόμους μας.

ΡΟΣ
Ρήμαξε το λαό με βαριούς φόρους,
κι έχασε την αγάπη του-
στην αριστοκρατία έβαλε πρόστιμα
για παλιές διαφορές, κι έτσι έχει χάσει
κι εκείνης την αγάπη.

ΟΥΙΛΛΟΜΠΥ
Και κάθε μέρα βρίσκουν νέα συστήματα
για να παίρνουνε χρήματα:
"εντάλματα εν λευκώ, συνείσφορές",
και ό,τι άλλο φανταστεί κανένας. Όμως,
για το Θεό, τι γίνονται όλ' αυτά;

ΝΟΡΘ.
Σίγουρα δεν ξοδεύτηκαν για πόλεμο.
Γιατί αυτός δεν πολέμησε, μόνο έδωσε
με ντροπερές συνθήκες όσα απόχτησαν
με το σπαθί οι πατέρες του. Αυτός ξόδεψε
πιο πολλά στην ειρήνη,
παρ' όσα εκείνοι τότε στους πολέμους.

ΡΟΣ
Το βασίλειο είν' όλο παχτωμένο
στο λόρδο του Ουίλτσερ.

ΟΥΙΛΛ.
Ο βασιλιάς χρεοκοπημένος άνθρωπος.

ΝΟΡΘ.
Χαμός και καταφρόνια τον προσμένουν. (...)
Ω, τι κατάντια για ένα βασιλια!
Όμως, κύριοι, ακούμε να μουγκρίζει
η θεομηνία, και δε ζητάμε καταφύγιο
να φυλαχτούμε από την μπόρα που 'ρχεται.
Βλέπουμε τον αέρα να πέφτει με φόρα
απάνω στα πανιά μας,
κι εμείς, αντί να τα μαζέψουμε, αφηνόμαστε
ήσυχοι στο χαμό.

ΡΟΣ
Το βλέπουμε όλοι
το ναυάγιο μπροστά μας,
και τώρα πια είν' ο κίνδυνός του αφεύγατος,
γιατί υπομείναμε έτσι τις αιτίες που το ετοιμάζαν.

ΝΟΡΘ.
Όχι δεν είν' έτσι.
Και μέσ' ακόμη απ' του θανάτου τ' άδεια
τα μάτια βλέπω να κοιτά η ζωή.
Μα πόσο σύντομα θα 'ρθει η παρηγοριά μας,
δεν τολμώ να το πω. (...)
Αν θέμε να τινάξουμε από πάνω μας
το ζυγό της σκλαβιάς, να ξαναγιάνουμε
τις σπασμένες φτερούγες της πατρίδας,
να πάρουμε απ' τα χέρια του μεσίτη
το ντροπιασμένο στέμμα,
να βγάλουμε τη σκόνη που σκεπάζει
το χρυσάφι του σκήπτρου μας,
και ν' αποχτήσει πάλι η βασιλεία
το πρώτο μεγαλείο της:
ξεκινήστε μαζί μου για το Ρέβενσπορκ.
Μα αν σας λείπει το θάρρος, και διστάζετε,
μείνετε εδώ όπως είστε και σωπαίνετε'
και εγώ θα πάω μονάχος.

ΡΟΣ
Στ' άλογά μας,
στ΄ άλογά μας! Και σύρε να μιλείς
για δισταγμούς σ' εκείνους που φοβούνται.

ΟΥΙΛΛ.
Αε κρατήσει μονάχα το άλογό μου,
και θα φτάσω εκεί πρώτος.

(Φεύγουν.)

[Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ Ο Β΄
ΠΡΑΞΗ ΔΕΥΤΕΡΗ - ΣΚΗΝΗ ΠΡΩΤΗ
Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, 1595
Μετάφραση Κ. Καρθαίος]

Αστικό Άλογο

2011-06-06T17:05:00.013+03:00

Χθες βράδυ, γυρνώντας από έναν γάμο, είδα στον περιφερειακό του Φιλοπάππου κάτι απίστευτο. Κάτι σχεδόν μεταφυσικό.
Ένα λευκό άλογο, μόνο του, ελεύθερο, μόνο με ένα σχοινί στο λαιμό, στη μέση του δρόμου. Το είδα αρχικά από πολύ μακριά και τρόμαξα. Δεν το πίστευα. Το πέρασα για γλυπτό - σαν αυτά με τις αγελάδες, παλιότερα. Μου φάνηκε τόσο απόκοσμα απρόσιτο να κυκλοφορεί ένα πραγματικό άλογο, ελεύθερο στο κέντρο της Αθήνας, και την ίδια στιγμή ήταν και αρκετά τρομαχτικό. Εγώ στο μαύρο μου αμάξι, με τα φώτα αναμμένα εναντίον του, κι αυτό λευκό, στη μαύρη νύχτα να με κοιτά απελπισμένα. Προσπαθούσε να προχωρήσει, να τρέξει, αλλά πατούσε συχνά το σχοινί που κρεμόταν από το λαιμό του και παραπατούσε. Ήταν λεπτό, κοκκαλιάρικο και αδύναμο.
Τα χασα. Βγήκα έξω και το πλησίασα με φόβο μήπως αφηνιάσει, μήπως με κλωτσήσει ή με δαγκώσει. Ήθελα να το πάρω στην άκρη, να το δέσω σε κάποιο κάγκελο γιατί ήταν επικίνδυνο να βρίσκεται στη μέση του δρόμου. Και για το ίδιο, και για τους διερχόμενους οδηγούς. Αρχικά τηλεφώνησα στο 112 και με συνέδεσαν με την άμεσο δράση. Τους εξήγησα τι συμβαίνει και είπαν με κάποια απορία στη φωνή τους πως θα το κοιτάξουν. Εκείνη τη στιγμή άκουσα ένα χλιμίντρισμα, όχι από το λευκό άλογο αλλά από πίσω μου, απ' τη μεριά του λόφου του Φιλοπάππου. Θα υπήρχαν κι άλλα άλογα εκεί πάνω. Κι αυτό εδώ, πρέπει να είναι από τα άλογα των αμαξάδων -ναι, ακόμα περιφέρονται άμαξες στην Αρεοπαγίτου- και τα φυλάνε εδώ πιο πάνω, σκέφτηκα.
Παρόλ' αυτά, εγώ παρέμενα μόνος με το άλογο που περιφερόταν γύρω από το αμάξι μου. Κάποια στιγμή το χάιδεψα και έπιασα το σχοινί του, προσπαθώντας να το πάω προς τα κάγκελά, αλλά αυτό έκανε κάτι "πρρρ" με το στόμα του και κατάλαβα πως δεν πολυγούσταρε κι έτσι το άφησα το σχοινί. Οι οδηγοί από δύο αμάξια και μια μηχανή που πέρασαν φαίνονταν κι αυτοί πολύ ξαφνιασμένοι, κι ο ένας, ο ταξιτζής, σταμάτησε. Πρότεινε κι αυτός να μη φοβάμαι και να το δέσω, αλλά μάλλον φοβόταν να πάρει αυτός την πρωτοβουλία. Είπε "είναι από τα άλογα των αμαξάδων. Καλά δεν τα ταΐζουνε; Σαν άρρωστο είναι". Τον κοίταξα. "Αλλά, εδω πεινάμε εμείς, δε θα πεινάσουνε κι αυτά;", συνέχισε με την ίδια φόρα ενώ εγώ προσπαθούσα μάταια -ή μάλλον βέβηλα- να το πάρω μια φωτογραφία με το κινητό μου.
Και μ' αυτά του τα λόγια το άλογο φέυγει, βρίσκει ένα άνοιγμα από τα κάγγελα του Φιλοπάππου, με κάτι μαρμάρινα σκαλιά προς τον λόφο, τα ανεβαίνει και χάνεται σαν λευκός, αστικός, νυχτερινός μύθος μέσα στα σκοτεινά δέντρα. Εμείς ακίνητοι μέχρι να χαθεί, ακούγαμε ακόμα στον αέρα τον δυνατό απόηχο από τις οπλές του πάνω στο μάρμαρο. "Κοίτα ρε πούστη, βρήκε μόνο του το δρόμο!", είπε ο ταξίτζής και έφυγε.
Εγώ μουδιασμένος γύρισα στο αμάξι μου, που με περίμενε εκεί, ακόμα μ' αναμμένα τα φώτα, ακόμα μ' αναμμένη τη μηχανή, ακόμα μαύρο, και έφυγα -να πάω πού;- σκεφτόμενος ότι ακόμα και τα ζώα σ' αυτή την πόλη πια ξεσηκώθηκαν.
Προσπαθώντας έτσι να κάνω πιο πεζή μέσα μου αυτή τη συνάντηση, για να μπορέσω να την αντέξω.

ΛΕΓΚΩ

2009-02-13T03:50:00.003+02:00

Βλέπω την φωτογραφία στον τοίχο του μαγαζιού. Είναι μια απ τις πολλές παλιές μαυρόασπρες φωτογραφίες, κορνιζαρισμένες, με θέματα από την παλιά Αθήνα. Παλιά επαγγέλματα, γραφικές γερασμένες φάτσες χαρακωμένες από τον χρόνο, γραμμόφωνα, λατέρνες και δεν έχει σημασία τι άλλο, δε θυμάμαι τι άλλο, γιατί το βλέμμα μου απορροφήθηκε από εκείνη τη φωτογραφία με τα παιδιά. Τρία ή τέσσερα παιδιά, δεν έχει σημασία πόσα, δε θυμάμαι πόσα, γιατί το βλέμμα μου απορροφήθηκε από τα Παιδιά. Από την αίσθηση που αφέθηκα να μου δημιουργήσει τόσο έντονα η φωτογραφία –θες τα ρακόμελα- με τα τρία ή τέσσερα παιδιά μπροστά σε έναν άσπρο ασβεστωμένο τοίχο. Μια αίσθηση που με παρέσυρε σε έναν στρόβιλο σκέψεων και συναισθημάτων, με την γεύση του μελιού στα χείλη και τη φωτογραφία που ξεχειλίζει από αυτή την αίσθηση μιας παιδικότητας που δεν τελειώνει.
Την κοιτώ. Το χώμα ακόμα πάνω στα γυμνά πόδια. Ο ιδρώτας στα βρεμένα μαλλιά και το πρόσωπο που μόλις έκανε τη σκανταλιά. Το λαχάνιασμα που διαφαίνεται ακόμα κάτω από το λευκό τιραντένιο φανελάκι. Η μάνα που θα έκανε αμάν να τους μαζέψει μια στιγμή τους τέσσερεις τύραννους να βγει η φωτογραφία. Το πριν και το μετά που κουβαλάνε τα πρόσωπα. Το επιδερμικό του τώρα, και το πώς το κάθε τώρα μπορεί να γίνει τομή στο πάντα. Το ξύλο γύρω. Οι εθνικές μουσικές που παίζουν και σε ταξιδεύουν μέσα από ξύλινα όργανα, αυλούς, κλαρίνα και φωνές σε άλλους χώρους/χώρες. Το ξύλο γύρω. Μικρές Πατρίδες – μικρές παγίδες.
Νοιώθω πως υπάρχουν στιγμές που το αισθητήριό μου αντιλαμβάνεται ως αίσθηση όλη τη νεότερη ιστορία. Ακόμα και σε χρόνους που δεν έχω υπάρξει ο ίδιος, αλλά για έναν περίεργο λόγο γεύομαι την τέχνη τους ως κάτι πολύ προσωπικό μου. Από τις μουσικές του ’50, μέχρι του πόσο ρευστά θα περάσουν οι επόμενες δύο ή τρεις δεκαετίες στη ζωή μου. Οι άνθρωποι που βλέπεις συνέχεια, στο μυαλό σου έχουν πάντοτε την ίδια ηλικία.
Εγώ όμως, είμαι πια στην ηλικία που θυμάμαι τους γονείς μου να είναι όταν εγώ ήμουν παιδί. Σαν εκείνα τα παιδιά στο κάδρο. Είμαι συνομήλικος με τους γονείς μου.
Και μου φαίνεται σαν χθες!
Το θέμα είναι ότι όλα αυτά τα σκέφτομαι τώρα, και όλα μαζί…

ΥΓ.: Ίσως το πιο άτεχνο κείμενό μου. Σκέψεις που αποτυπώνονται όπως έρχονται, και έτσι γράφονται. Ατάκτως ειρημένες.

LEGO

2009-01-26T04:43:00.008+02:00

Του άρεσε να κάνει στον ανιψιό του διάφορες σοβαρές ερωτήσεις και να του απευθύνεται σαν να μιλάει σε ενήλικα. Δεν έχει σημασία που ο μικρός είναι μόλις τριών ετών.
Μια φορά τον είχε ρωτήσει:
«Πιστεύεις πως μπορείς στην ηλικία που είσαι, μέσα από βαθιά πνευματική άσκηση να φέρεις στην επιφάνεια σκέψεις και ιδέες που υπάρχουν στο υποσυνείδητό σου;».
Το παιδάκι τα ‘χασε, απόρρησε, αλλά τελικά με νάζι σε στυλ ‘δεν-καταλαβαίνω-τι-λες,-αλλά-σίγουρα-θα-το-μπορώ’, απάντησε
«Ναι…»
«Όχι, δεν το μπορείς!» του απάντησε προκλητικά και παιχνιδιάρικα αυτός. Ο μικρός αφήνιασε.
«Ναι, μπορώ!», τσίριξε:
«Όχι, δεν μπορείς!»
«Μπορώ! Μπορώ!»
Τον παγίδευε με τέτοιες ερωτήσεις και το διασκέδαζε πολύ.
Μέχρι που προχθές του έκανε την εξής ερώτηση:
«Πιστεύεις πως όταν μεγαλώσεις θα θυμάσαι τα παιδικά σου χρόνια;»
Αυτή τη φορά το παιδί δε φάνηκε να τα έχασε και τόσο.
«Ναι», απάντησε.
«Πώς θα τα θυμάσαι; Εγώ δε θυμάμαι καθόλου τι έκανα όταν ήμουν στην ηλικία σου.»
«Εγώ ξέρω τι έκανες μικρός...», του απάντησε αθώα ο μικρός και έτρεξε στο δωμάτιό του. Γύρισε κρατώντας κάτι στην αγκαλιά του, και είπε αφοπλιστικά σ’ αυτόν:
«Έπαιζες με πολύχρωμες μπάλες και έχτιζες πύργους με τουβλάκια…»
Άνοιξε τα χέρια του, και στο πάτωμα έπεσαν διάφορα παλιά παιχνίδια, μπάλες και τουβλάκια, που ο ίδιος είχε χαρίσει στον ανιψιό του.

Κλοπή Τροπή Ντροπή

2009-01-11T04:06:00.002+02:00

Με το ποδήλατο στην Πατησίων, λίγο πριν την Αγίου Μελετίου. Ακούω ποδοβολητό και νοιώθω έντονες κινήσεις δεξιά μου, στο πεζοδρόμιο. Κοιτάω, είναι καμιά δεκαριά μαύροι που αλαφιασμένοι κάνουν μπόγους εν ριπή οφθαλμού τις πραμάτειες τους, τους βάζουν στον ώμο και τρέχουν.
Θα ‘πεσε σήμα ότι σκάσανε οι μπάτσοι να τους μαζέψουν, σκέφτομαι, ενώ συνεχίζω τις πεταλιές. Οι τύποι τρέχουν προς την ίδια κατεύθυνση με μένα. Αυτοί στο πεζοδρόμιο, εγώ στο δρόμο. Έχουμε την ίδια ταχύτητα και τους χαζεύω.
Κάποια στιγμή από έναν που ‘χει ξεμείνει πίσω, πέφτει στο πεζοδρόμιο ένα κινητό. Δεν το παίρνει είδηση, τρέχει ακάθεκτος ενώ από πιο πίσω του σκάει τρέχοντας μια κοπελιά. Είναι γεματούλα, μελαχρινή, με φουντωτά μαλλιά, συντηρητικά ντυμένη και με μια δόση ρετρό στο παρουσιαστικό της. Σκύβει με αγωνία τρέχοντας και μαζεύει το κινητό που έπεσε και τρέχει καταδιώκοντας τον μαύρο που του έπεσε το τηλέφωνο.
Α, καλά… κατάλαβα - σκέφτηκα. Ο μαύρος της έκλεψε το κινητό, εκείνη το μυρίστηκε, το φώναξε δυνατά, ο τύπος θα πέταξε το κινητό για να γλυτώσει, εκείνη τρέχει να τον πιάσει, και τώρα τρέχουν όλοι μαζί οι μαύροι, μη τους πιάσουν οι λευκοί.
Έλα μου όμως που η κοπέλα άρχισε να φωνάζει στο μαύρο λαχανιασμένη κάτι που με ταρακούνησε από τη σκέψη που μόλις είχα κάνει…
«Το κινητό σας! Σας έπεσε το κινητό! Κύριε!», φώναζε άγαρμπα, άτεχνα, μα με τόσο αφοπλιστική ειλικρίνεια, που για μια στιγμή ένοιωσα ένοχος που σκέφτηκα το συλλογικά και τόσο στενοκέφαλα 'αναμενόμενο' ενδεχόμενο της κλοπής.
Κι η κοπελιά του φώναζε και τον κυνηγούσε. Αυτός δεν καταλάβαινε φυσικά μέσα σ’ όλη την αναμπουμπούλα τι είχε συμβεί, ίσως να μην ήξερε και λέξη ελληνικά, και, δώστου να τρέχει και πιο γρήγορα να γλυτώσει από την πιο αθώα κοπέλα του κόσμου.
Έστριψε στην πρώτη γωνία, έστριψε κι αυτή πίσω του, εγώ συνέχισα ευθεία με το ποδήλατο, χαθήκανε από τα μάτια μου, και στην τελική στ’ αρχίδια μου κι όλας.

Αυτός κι Εκείνος, ανάμεσα στους τοίχους.

2008-12-28T03:25:00.000+02:00

Τον έψηνε καιρό να πάνε σινεμά. Όχι σ’ αυτά που θέλει αυτός, στα μούλτιπλεξ. Εκείνος δεν τα μπορεί. Είναι του πιο εναλλακτικού. Ήθελε να δει αυτό το καινούργιο, με τους γάλλους μαθητές, που πήρε και βραβείο στις Κάννες. Περίμενε καιρό να βγει στις αίθουσες, να πάνε να το δούνε μαζί, και τώρα έχει βγει εδώ και μια βδομάδα και ακόμα να πάνε.
Αυτός δε γουστάρει και τόσο, του τη δίνουν οι κεντρικοί κινηματογράφοι. Δεν έχουν εξασφαλισμένα καλό ποπ κορν, ούτε νάτσος και, το κυριότερο, δεν έχουν προβολές μετά τις 12. Πρέπει να σαι εκεί 11 το αργότερο να πετύχεις τη βραδινή, και, καλή, κακή, αυτή είναι, θα τη δεις, και αυτό τον τσατίζει. Δεν έχεις επιλογές. Ενώ στα μούλτιπλεξ πάς ό,τι ώρα να ΄ναι, χωρίς απαραίτητα να ξέρεις τι θες να δεις, και σου ‘χει το πρόγραμμα, τσιμπάς ό,τι σου γυαλίζει και είσαι κύριος.
Εκείνος τον έψησε. Δηλαδή του έψηνε καιρό το ψάρι στα χείλη να πάνε να το δούνε, μέχρι που αυτός ενέδωσε με τα πάρα πολλά. Ήθελε όμως πρώτα να πάνε για φαγητό, και, θες η πολυκοσμία, θες η τσαντίλα που έλκει όλα τα στραβά, αργήσανε να βρούνε να κάτσουνε κάπου και αυτό το 11 που πλησίαζε, τον έκανε αυτόν να τσιτώνει ακόμα περισσότερο. Και δεν θα πάει στον κινηματογράφο που γουστάρει, και θα φάει μέσα στο άγχος.
Το κοτόπουλο του μύριζε κοτοπουλίλα, αυτός έστειλε να του το ξαναψήσουν, οι 11 έρχονται. Τσίτα. Κι εκείνος είχε ξενερώσει εντελώς. Τι κι αν δούνε τελικά την ταινία; Του το χε ήδη βγάλει αυτός ξινό με τη γκρίνια του, τη μουρμούρα του και τα έντονα ξεφυσήματά του.
«Άστο, δε θέλω», λέει εκείνος, «όχι, τώρα θα πάμε» του λέει αυτός. Και πάνε. Και παίρνουν ποπ και αναψυκτικο, και κάθονται, και αρχίζει.
Φωνές, γαλλικές φωνές, ένα χάος, ένα αξιοζήλευτα, αδιάφορα ρεαλιστικό, ανυπόφορο χάος γαλλικού τμήματος γυμνασίου εν ώρα μαθήματος, χωρίς συνοχή, που ήθελε σίγουρα ηρεμία και προσοχή για να το παρακολουθήσεις. Κι αυτοί πια δεν είχανε τίποτα απ’ τα δύο. Αυτός ήξερε από την αρχή ότι δεν του άρεσε. Ξεφυσούσε. Έτρωγε ποπ, και ξεφυσούσε. Ρουφούσε κόκα κόλα, άλλαζε πλευρό, και ξεφυσούσε. Εκείνος, τον άκουγε, δεν μπορούσε να δει ταινία, είχε το άγχος αν αυτουνού θα του αρέσει, να μην τον έχει και του τα πρήζει και μετά.
Όλα όμως ήταν λάθος. Πήγαν στο λάθος έργο με λάθος διάθεση. Μέχρι και οι υπότιτλοι ήταν άσπροι χωρίς περίγραμμα και χανόντουσαν μπροστά στους λευκούς γαλλικούς τοίχους και τα λευκά γαλλοσιδερωμένα πουκάμισα. Και αυτός δώστου να ξεφυσάει, και εκείνος δώστου να σφίγγεται και να δαγκώνεται. Και στην τάξη να γίνεται χαμός. Και μια γαμημένη πόρτα του παλιοκινηματογράφου να χτυπάει από το ρεύμα, και κάπου από πίσω κάποιος να τρυπάει με ένα τρυπάνι βραδιάτικο. Εκείνος τα ακούει και τα νοιώθει όλα, σφίγγεται, και τα χει πάρει με τους αναστεναγμούς δίπλα του. Το σκέφτηκε. Είπε μέσα του, όχι δε θα του κάνω τη χάρη. Δε θα με κάνει ράκος, ούτε θα κάτσω σαν να ‘μαι κάνας μαλάκας, σαν να μην τρέχει τίποτα. Θα του πω εγώ…
Έγινε διάλειμμα. Και οι δύο με το κρυφό σχέδιό τους. Σηκώθηκαν ταυτόχρονα, βουβά, χωρίς καμία συνεννόηση. Βουβοί πήραν τις τσάντες τους, βουβοί βγήκαν έξω στο δρόμο, χωρίς να ξέρει ο ένας που πάει ο άλλος, βουβοί πήραν ταξί και πήγαν σπίτι, βουβοί κοιμήθηκαν αγκαλιά, και δεν ανταλλάξανε λέξη μέχρι την επόμενη μέρα το πρωί.

Γιούπι!

2008-03-20T01:32:00.006+02:00

Τις τελευταίες ημέρες έχουμε ευθυγράμμιση φαρυγγίτιδας, ίωσης, τραχίτιδας, αλλεργίας, πιασίματος, με ανάδρομο ένα απάνθρωπα γεμάτο πρόγραμμα και ένα κεφάλι καζάνι. Τελικά έχουν δίκιο. Όταν κάνεις αυτό που σου αρέσει, είσαι ευτυχισμένος.

Καμιά φορά η απεργία σκάει στην πιο σωστή στιγμή. Τα κοινωνικά προβλήματα έσωσαν το τομάρι μου.

ΥΓ: Οι κόκκινες-άσπρες νάιλον κορδέλες που αυτόματα απλώνονται και κλείνουν το δρόμο για να περάσει η όποια πορεία, είναι ο παράδεισος του ποδηλάτη. Έχεις όλο τον δρόμο δικό σου, όλους τους δρόμους, όλη την πόλη, και το χαμόγελο να φτάνει μέχρι τα αυτιά...

Βραχυκύκλωμα Φωτός

2008-03-06T16:26:00.005+02:00

Περπατάω στην Βουκουρεστίου και έχω τον νου μου στο mp3 player μου και ενώ αφήνω στο δεξί μου χέρι έναν καστανά, η άκρη του ματιού μου -συλλαμβάνοντας κάτι απρόβλεπτο- φρενάρει πάνω στη θράκα του. Είναι απόγευμα και η πόλη έχει αρχίσει να γκριζάρει. Γι' αυτό και το μάτι μου ξαφνιάστηκε από τον... αφύσικα φωτεινό καπνό που έβγαινε από τη θράκα. Γυρνάω να δω από κοντά αυτή την παράδοξη φωτεινότητα και αντιλαμβάνομαι ότι δεν φωτίζει ο καπνός, αλλά πρόκειται περί μιας λωρίδας φωτός, που ερχόταν από μια πολύ συγκεκριμένη γωνία μεταξύ 2 κτιρίων στο απέναντι τετράγωνο, η οποία διαπερνούσε τον καπνό και τον φώτιζε. Πέντε πολύ φωτεινά εκατοστά, από μια τελευταία αχτίδα του ήλιου πριν δύσει, σε μια πολύ συγκεκριμένη γωνία, για πολύ λίγα δευτερόλεπτα, πάνω στον βαρεμένο καστανά. Έφυγα αδιάφορος, σαν να μη μου έκανε καμία εντύπωση.

Οδηγώ και πάω να αλλάξω σταθμό και βλέπω στην οθόνη στο ράδιο του αυτοκινήτου έκπληκτος κάτι το απρόβλεπτο. Για κάποιο λόγο τα νούμερα που δείχνουν τη συχνότητα του σταθμού φαίνονται πέντε φορές πιο έντονα απ' ότι τα έχω συνηθίσει. Είναι έτοιμα να εκραγούν από το πολύ φως. Χτυπάω απαλά την οθόνη με το δάκτυλό μου, αλλά τίποτα. Ιδέα μου, ίσως; Το προτιμώ έτσι, είναι πιο glam.

Παίζω παράσταση και αντιλαμβάνομαι ότι τα φώτα σε κάποιες σκηνές έχουν μετακινηθεί και είναι πολύ πιο φωτεινά απ' ότι πρέπει. Μάλιστα, κάτι μπλε προβολείς φωτίζουν δυνατά τις πρώτες σειρές των θεατών και τους τυφλώνουν. Ενστικτωδώς, ψάχνω το φως. Το διαγράφω, και συνεχίζω να παίζω.

(Έπειτα από το γεγονός με τον καστανά και την πολύ φωτεινή οθόνη στο ράδιο του αυτοκινήτου -όλα την ίδια μέρα- το γεγονός με τους προβολείς είναι τελικά το πιο προβλέψιμο που θα μπορούσε να μου συμβεί απόψε...)

Love Mongolfieres...

2008-03-02T14:39:00.006+02:00

Μου ζητήθηκε να παίξω σε ένα παιχνίδι στο οποίο καταθέτεις δύο τραγούδια αγάπης, δηλαδή δύο τραγούδια με τα οποία θα έλεγες ή θα ένοιωθες μέσα σου το "σ' αγαπώ". Συγκεκριμένα είχα οδηγία να τα επιλέξω με... μέτρο και σύνεση. Πέρασαν λοιπόν πολλά τραγούδια μπροστά από τα μάτια μου, αλλά τελικά, με "μέτρο και σύνεση" κατέληξα να παραθέσω αυτά τα δύο που ακολουθούν. Δύο είναι πολύ λίγα αφού μπεις σ΄αυτή την έρευνα. Δε σημαίνει ότι είναι τα καλύτερα απ' όσα είχω υπ' όψη μου, απλά τα επέλεξα γιατι δημιουργούν, από παιδί, μέσα μου -κάθε, μα κάθε φορά που τα ακούω- μια σπίθα, που ναι, είναι ικανή να φουσκώσει το αερόστατο από πάνω μου και να με απογειώσει στα συννεφάκια της αγαπής. Enjoy...

Και αυτό, το από κάτω, έτσι σαν bonus για... εκπαιδευτικούς λόγους, πάνω στην Προέλευση-της-Αγάπης... (από τον μύθο του Αριστοφάνη που διηγήθηκε στο "Συμπόσιο" του Πλάτωνα και διασκευασμένο από το φιλμ "Hedwig and the Angry Inch")

Φιλιά σε όλους που πέρασαν από αυτό το Post

Υπερ-αστική υγρή μύτη / μνήμη

2008-02-06T02:56:00.002+02:00

Βρίσκομαι μέσα στο ΚΤΕΛ στην Πάτρα, 11μισή το πρωί, έτοιμος καθισμένος στη θέση μου δίπλα στο παράθυρο, στο λεωφορείο που θα με πάει στην Αθήνα για το ρεπό μου. Η μέρα λαμπερή, η μηχανή αναμμένη, όλα κουλ. Από πίσω μου ακούω μια υγρή μύτη να ρουφιέται απαλά. Δε δίνω σημασία. Κυκλοφορούν ιώσεις και γρίππη (πάντα τα μπερδεύω αυτά τα 2). Ανοίγω την παχιά κυριακάτικη εφημερίδα μου. Η μύτη όμως συνεχίζεται. Γίνεται όλο και πιο συχνή και αρχίζει και συνοδεύεται με μια διακεκομμένη ανάσα και δειλούς αναστεναγμούς. Έξω από το παράθυρο βλέπω έναν άντρα και μια γυναίκα γύρω στα 50κάτι να κάνουν νοήματα στην μύτη που κάθεται ακριβώς από πίσω μου, την αποχαιρετούν με σφιγμένα χαμόγελα και με σοβαρά πρόσωπα που ίσως προσπαθούν να κρύψουν κάποια συγκίνηση ώστε να μην την κάνουν να νοιώσει πιο υγρή. Έχω συνδυάσει τους δακρύβρεχτους αποχαιρετισμούς με αεροδρόμια, κι όχι τόσο με ΚΤΕΛ. Ίσως επειδή ο πατέρας μου ήταν καπετάνιος και έφευγε πάντα για το ξένο λιμάνι με αεροπλάνο, και επίσης επειδή έχουμε πολλούς συγγενείς στο εξωτερικό.
Αναρωτιέμαι ποιος μπορεί να κλαίει στο ΚΤΕΛ από Πάτρα – Αθήνα. Σε μια τόσο κοντινή απόσταση. Κι όμως, κλαίει, αναστενάζει, κλαίει με πνιχτούς λυγμούς. Με έχει μαγνητίσει. Δεν θέλω να γυρίσω όμως να κοιτάξω, μην αισθανθεί άβολα η υγρή μύτη. Το μόνο που καταφέρνω είναι να δω φευγαλέα τον αντικατοπτρισμό της πίσω στο τζάμι δίπλα μου. Είναι μια κυρία ηλικιωμένη. Γύρω στα 70κάτι. Ένα κρακ κάνει στην καρδιά μου. Έχω απίστευτη αδυναμία στους ηλικιωμένους. Σε αυτούς που τους χρωστάει η ζωή. Ίσως γιατί έχω και παθολογική αγάπη στη γιαγιά μου, τη Μαρίκα, που από μικρά μας έχει μεγαλώσει από πολύ κοντά μαζί με τους γονείς μου. Ειδικά όταν συγκινείται για κάτι, και προσπαθεί να το κρύψει με πιάνει η ψυχή μου. Πιστεύω, στην τρίτη ηλικία οι άνθρωποι πρέπει να είναι μόνο ευτυχισμένοι. Ευτυχισμένοι και σοφοί. Όλοι οι άνθρωποι μεγαλώνοντας πρέπει να καταλήγουν ευτυχισμένοι.
Γιατί κλαίει αυτή η κυρία πίσω μου; Πόσο μακριά μπορεί να πηγαίνει, 2μιση ώρες ταξίδι. Πάει για εξετάσεις; Φεύγει εξωτερικό; Φεύγουν αυτοί που χαιρετάει; Θέλω να πάω και να την αγκαλιάσω και να της πω ότι όχι, όλα είναι καλά, εγώ είμαι εδώ, ηρεμίστε.
Σε όλη τη διαδρομή ρούφαγε τη μύτη της ανά διαστήματα. Όταν έφτασε το ΚΤΕΛ Αθήνα και σηκώθηκε, την κοίταξα κλεφτά. Μια απλή μικροαστή 70χρονη, μόνη της, στον Κηφισό. Περικυκλωμένη από άδεια λεωφορεία και άγνωστους ταξιδιώτες. Σκληρό;

Picture shot: Υγρές αλμυρές βαθιές ρυτίδες

Final thought: «Σε τι ταξιτζή θα πέσει;»

ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΟ 3

2008-01-26T04:42:00.000+02:00

Μπαίνω στην αίθουσα προβολής και κάθομαι αναπαυτικά στην καρέκλα μου, χωρίς καμία άλλη σκέψη, ούτε βάσανο, ούτε προβληματισμό στο μυαλό μου, παρά μόνο κάθομαι μέσα στη χαλαρότητα και στη γλυκιά χαύνωση που προηγείται συνήθως της έναρξης μιας ταινίας στον κινηματογράφο. Στο ένα χέρι κρατάω ένα κουτί με ζεστά, λαχταριστά, βουτυρωμένα ποπ κορν, και στο άλλο ένα τεράστιο ποτήρι κόκα κόλα λάιτ, ικανά να μου φτάσουν να μασουλάω και να πίνω για πάνω από 2 ώρες. Η παρέα μου άνετη τόσο όσο να μην μου είναι ούτε αδιάφορη, ούτε όμως και ενοχλητική με πολλή κουβέντα. Με άλλα λόγια όλα ιδανικά.
Τα φώτα σβήνουν, οι διαφημίσεις πέφτουν, τα "προσεχώς" περνούν και αρχίζει η ταινία. Για λίγες στιγμές, ξεχνώ ποια ταινία ήρθα να δω. Τίτλοι, μουσική κλασσική - μάλλον Μπαχ, πλάνο πόλης. Πρόκειται για κοινωνική ταινία, ή καλύτερα σύγχρονο ψυχολογικό δράμα. Αυτοκίνητα, κτίρια, δρόμος, πεζοδρόμιο, πολύς κόσμος που περπατάει βιαστικά, η κάμερα παρόλα αυτά δείχνει να ακολουθεί από πίσω έναν συγκεκριμένο άντρα μέσα στο πλήθος. Εγώ αλλάζω στάση στην καρέκλα για να δεχτώ πιο φρέσκος την όποια νέα πληροφορία. Ο άντρας, πάντα πλάτη, σταματημένος σε ένα φανάρι μαζί με άλλους πεζούς. Νοιώθω γνώριμη αυτή την εικόνα, δεν είναι άλλωστε και κάτι τόσο πρωτότυπο για πλάνο τίτλων. Κάποια στιγμή οι τίτλοι τελειώνουν και ακούγεται ήχος κινητού, ο άντρας συνεχίζοντας να προχωράει φαίνεται ότι ψάχνει τις τσέπες του. Κοντινό πλάνο τσέπης απ' όπου ένα αντρικό χέρι βγάζει ένα κινητό.
"Χα! ίδιο με το δικό μου", σκέφτομαι ενώ το φέρνει τρομαγμένος στο αυτί του και τελικά βλέπουμε για πρώτη φορά το πρόσωπό του.
Τα ποπ κορν μου πετάγονται προς όλες τις κατευθύνσεις, ένα απότομο κάψιμο στο στήθος μου, το χέρι μου σφίγγει το ποτήρι και η κόκα κόλα ξεχειλίζει. Το πρόσωπο στην οθόνη μου είναι τόσο γνώριμο. Μου πήρε αρκετά δευτερόλεπτα να ξεπεράσω το μεγάλο σοκ και να συνειδητοποιήσω ότι όντως είμαι εγώ ο άντρας της ταινίας. Οι γύρω, και η παρέα μου απορροφημένοι από την ταινία, ατάραχοι, σαν να μη συμβαίνει τίποτα, δεν παρατηρούν ούτε την ταραχή μου, ούτε ότι παίζω στην ταινία που βλέπουμε. Σκουντάω τον φίλο δίπλα μου, δεν νοιώθει τίποτα.
Νοιώθω μόνος μου σε μια μεγάλη γεμάτη αίθουσα, δεν μπορώ να κάνω τίποτα παρά να με παρακολουθώ στο πανί. Παίζω σε μια ονειρική ταινία στην οποία ο άντρας, που είμαι εγώ, βιώνει όλες τις ανομολόγητές μου σκέψεις, όλα τα λογικά και παράλογα όνειρα που έχουν ποτέ περάσει από το μυαλό και την καρδιά μου. Όλα τα ανεκπλήρωτά μου πάθη ικανοποιούνται, όλες οι περιέργειές μου απαντώνται, ο καλύτερος και ο χειρότερος εαυτός μου ξετυλίγονται, όλα τα βλέπω να ζωγραφίζονται πάνω στο πανί ενώ ταυτόχρονα ανά διαστήματα με βλέπω να τραγουδάω και να χορεύω άψογα σε μια ταινία τεράστιας παραγωγής, εκπληκτικού σεναρίου, απίθανης φωτογραφίας, μαγευτικής μουσικής και σπάνιων ερμηνειών, τη στιγμή που οι θεατές στην αίθουσα παρακολουθούν αυτόν τον παραλογισμό ανέμελοι, μασουλώντας ποπ κορν, και ατάραχοι σαν ταριχευμένα ανδρείκελα.
Τι συμβαίνει; Τι αισθάνομαι;
Αρχικά αισθάνθηκα τρομερή έκπληξη, φόβο, τρόμο, παράνοια. Μου φάνηκε τόσο παράλογο σαν γεγονός και άλλο τόσο αδιανόητη μου φάνηκε η στάση των φίλων μου που παρακολουθούσαν αδιάφοροι, σαν μαγεμένοι.
Έπειτα μου ήρθαν κύματα απίστευτης, παράλογης χαράς. Έκανα το όνειρό μου πραγματικότητα; Παίζω στον κινηματογράφο και μάλιστα σε μια τέτοια παραγωγή, με ένα σενάριο και μια ερμηνεία τόσο προσωπική και είμαι και τόσο καλός; Απίστευτο!
Αλλά ποιό έργο είναι αυτό τέλος πάντων; Κοιτάζω το εισιτήριό μου και είναι εντελώς λευκό.
Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι ονειρεύομαι και προσπαθώ να ξυπνήσω αδειάζοντας τη σακούλα με τις καραμέλες και τα γλυκίσματα που είχα αγοράσει πριν μπω στην αίθουσα, και τη φοράω σαν κουκούλα να δω αν θα πάθω ασφυξία ή αν θα ξυπνήσω.
Βεβαιώθηκα ότι δεν κοιμάμαι και τώρα πια με πιάνει πραγματική ανησυχία. Ο τύπος στο πανί στη διάρκεια του έργου ζει και βιώνει όσα εγώ όλη μου τη ζωή ποθούσα. Παραδέχεται ενώπιον όλων όσα εγώ κρατάω φυλαγμένα στο πίσω μέρος του μυαλού μου ερμητικά κλειστά, χρόνια τώρα. Τι διάολο συμβαίνει γαμώτο μου; Ο τυπάκος στο πανί είναι - είναι, ναι, πιο αληθινός από εμένα τον ίδιο;
Πού στράβωσε το σύμπαν και τι είδους συνωμωσία είναι αυτή; Ποιός πραγματικά είμαι; Είμαι εγώ, ή... Ποιός πραγματικά είμαι εγώ; Εγώ, ή αυτός στο πανί; Ποιός απ' τους δυο μας είναι ο αληθινός; Μήπως εγώ εδώ που κάθομαι στο κάθισμα και παρακολουθώ να είμαι ένα μέρος της φαντασίας του αληθινού εαυτού μου στην ταινία; Τι είναι αυτό το όνειρο; Ψέμα; Ή μήπως το όνειρο είναι αληθινό και το ψέμα είμαι εγώ που ονειρεύομαι; ΒΟΗΘ...
- Διάλειμμα

2007-12-20T18:30:00.000+02:00

ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΟ 2

2007-12-20T18:26:00.000+02:00

Επιστρέφω αργά το βράδυ στο σπίτι με το ποδήλατο. Τα φωτάκια μπρος και πίσω ν' αναβοσβήνουν, όπως πάντα. Ανεβαίνοντας τη Ναυαρίνου, στρίβω στο 2ο δεξιά, σε έναν κάθετο πεζόδρομο να κόψω δρόμο προς την Ιπποδρομίου. Στη μέση του πεζόδρομου αυτού υπάρχει κατα μήκος παρτέρι με φυτά. Παίρνω τη δεξιά μεριά απ το παρτέρι. Στα αριστερά μου το παρτέρι λοιπόν, στα δεξιά μου αφήνω πίσω μου τη γωνιακή κρεπερί και περνάω δίπλα από ένα μπουγατσάδικο. Κάνω ν'αναπτύξω ταχύτητα, μα ξαφνικά, βγαίνει από το μπουγατσάδικο ένας λεπτός κύριος, ηλικιωμένος, με μακριά μούσια, κρατώντας μια τυρόπιττα στο χέρι. Ξαφνιάζομαι. Φρενάρω. Ακούγεται το πίσω λάστιχο που σέρνεται. Τρομάζει, και, ακαριαία, λέει -ενώ εγω τελικά τον έχω αποφύγει και δεν σταματάω καθόλου, παρά συνεχίζω- λέει λοιπόν "δεν πειράζει!". Αυτό μόνο άκουσα πριν τον προσπεράσω, μα δεν είπε και τίποτα άλλο... Ένα απλό, μα τόσο γεμάτο "δεν πειράζει!". Με την ίδια εισπνοή που πήρε όταν τρόμαξε, με τον ίδιο κρατημένο αέρα απ' τον αιφνιδιασμό μου, είπε ένα τόσο γενναιώδωρο "δεν πειράζει", το οποίο συχνά από τότε μου τριβελίζει τα αυτιά μου. Αυτό το απρόβλεπτο συναπάντημα, αυτή η προκαταβολική βιαστική ευγένεια του "δεν πειράζει" του, ειπωμένη από αυτή την ανυπεράσπιστη ασκητική μορφή με την τυρόπιττα -αδάγκωτη ακόμα- στο χέρι, με σκλάβωσε. Με στοίχειωσε τόσο που μετανοιώνω που δε γύρισα να του φιλήσω το χέρι. Εκεί που θα μπορούσε κάλλιστα να με σιχτιρίσει που παραλίγο να τον τσαλαπατήσω με το ποδήλατο, αυτός χωρίς να προλάβει καν να σκεφτεί κάτι άλλο, πέταξε αυτή τη φράση τόσο παρηγοριτικά, τόσο παθητικά, τόσο απολογητικά, τόσο για να μη με κάνει να αισθανθώ καθόλου άσχημα, σαν να έφταιγε αυτός που δεν με πρόσεξε.

Καλά Χριστούγεννα.

2007-12-17T11:57:00.000+02:00

ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΟ 1

2007-12-17T11:46:00.000+02:00

Είμαι στην πιο άχαρη ηλικία, των 14άρων ετών, και έχω πάει για κούρεμα στο Διονύση στα Σούρμενα, όπως συνήθιζα τότε περίπου μια φορά το μήνα. Εξάλλου, από τότε και ως τώρα ποτέ δεν άφηνα τα μαλλιά μου πιο μακριά εφόσον φουσκώνουν αρκετά και δεν στρώνουν εύκολα, και μοιάζω κεφάλας.
Εγώ σ΄αυτή την ηλικία, με αρκετά κόμπλεξ, στο ανταγωνιστικό περιβάλλον του Γυμνασίου, να προσπαθώ να επικρατήσω κυρίως λόγω χαρακτήρα και όχι λόγω εμφάνισης. Χωρίς κανένα ιδιαίτερο στυλ στο ντύσιμο, ούτε με τις γνωστές μάρκες στα ρούχα, σίγουρα δεν με έλεγες τον ωραίο του σχολείου, με μια μύτη που δεν έλεγε να σταματήσει να μεγαλώνει και οπωσδήποτε ούτε ήμουν και ο αθληταράς που θα εντυπωσίαζε με τις δεξιότητές του. Αυτό που είχα ήταν χιούμορ, εξυπνάδα, και αρκετή δόση αφέλειας που έφτανε στα όρια της αγαθοσύνης. Πάντως καθόλου μαγκιά. (Αν και είχα καταφέρει κάτι εντελώς απρόβλεπτο: να βγω 2ος σε ψήφους στις εκλογές του 15μελούς σε όλο το σχολείο, επειδή είχα δακτυλογραφήσει στη γραφομηχανή μου μικροσκοπικά διαφημιστικά χαρτάκια που είχα ντύσει και με σελοτέιπ ώστε να μη σκίζονται με τυπωμένο το ονοματεπώνυμό μου και διάφορα έξυπνα συνθήματα από κάτω που προέτρεπε τα γυμνασιόπαιδα να με ψηφίσουν). Οι δραστηριότητές μου μέσα στο Γυμνάσιο κυμαίνονταν μεταξύ της Περιβαλλοντικής εκπαίδευσης με τον κύριο Τζιώτη, της οργάνωσης για τη ζωγραφική στους τοίχους του σχολείου με οικολογικά θέματα και θέματα κατά των ναρκωτικών, της έκδοσης εφημερίδας από το τμήμα μου, την προώθηση κασσέτας με τραγούδια της Μελίνας Μερκούρη στο γραφείο ώστε να την παίζουν στα διαλείμματα σ΄όλο το σχολείο για καιρό αφού πέθανε, και φυσικά τη συμμετοχή σε οτισήποτε πολιτιστικό οργάνωναν στο σχολείο. Γενικά πάντως έψαχνα τον εαυτό μου, τον χαρακτήρα που θα θελα να έχω και την εικόνα που θα θελα να περνάει η παρουσία μου.
Βρίσκομαι λοιπόν στη καρέκλα του χασάπη, δηλαδή του κουρέα -ο οποίος κατά τα άλλα ήταν και είναι πολύ άξιος στη δουλειά του- και μου περνάει τις τελευταίες ψαλιδιές. Ένα κούρεμα που ήταν απλά κόντεμα, χωρίς κάποιο τρομερό στυλ (το 'καπελάκι' ήταν πια πασέ, και η 'μοϊκάνα' ήταν too much για μένα, παιδί του κατηχητικού). Εκει λοιπόν που πια είναι έτοιμος να αρχίσει ο Διονύσης την τελική γλυπτική του κουρέματος με την κουρευτική του μηχανή, ξεχασμένος στη λιγομίλητη όπως πάντα κουβέντα μας; Στην μάταιη προσπάθειά του να με κάνει να ανοίξω -εγώ!;- κουβέντα για ποδόσφαιρο; Τι να πω! Έκανε πάντως το λάθος να ΜΗ ΒΑΛΕΙ ΤΟ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΙΚΌ ΣΤΗΝ ΚΟΥΡΕΥΤΙΚΗ ΤΟΥ ΜΗΧΑΝΗ και να μου ανοίξει μια διαμπερή τρύπα στο τρίχωμά μου μήκους όσο και το ξυράφι της μηχανής του, 2 εκατοστά πάνω απο το αυτί μου! Πάθαμε και οι 2 σοκ. Αυτός να ζητάει συγνώμη, εγώ όπως πάντα ψύχραιμος και μαλθακός, να μην κακοκαρδίσω κανέναν.
Αυτό τελικά που με πείραξε ήταν που δεν αντέδρασα καθόλου αρνητικά. Και πλήρωσα κανονικότατα και το βούλωσα κι όλας. Και έφυγα. Με την φωτεινή δερμάτινη τρύπα πάνω από το αυτί. Με το μαγνήτη του βλέμματος των γυμνασιόπαιδων στο κεφάλι.
- Βαριέσαι;
- Δε βαριέσαι...

2007-12-12T02:00:00.000+02:00

Μετείκασμα (FOCUS)

2007-12-12T01:54:00.000+02:00

Η ζωή, καμιά φορά, είναι σαν το ταξίδι με το τρένο. Μόνο που ταξιδεύεις χωρίς να ξέρεις σε ποια στάση τελικά θα κατέβεις. Το μόνο που έχεις είναι το παρόν, αυτό που περνάει έξω απ' το παραθυρό σου. Όσο και να κολλήσεις τη μούρη σου στο τζάμι, δεν μπορείς να δεις τι άφησες πίσω σου ή τι έρχεται μετά. Ό,τι πέρασες δεν υπάρχει παρά μόνο στη μνήμη σου. Ό,τι έρχεται υπάρχει μπροστά αλλά δεν μπορείς να το δεις παρά μόνο όταν έρθει στην ίδια ευθεία με σένα. Κάποια πράγματα, τα πιο κοντινά στο παράθυρο, είναι και τα πιο απρόβλεπτα: περνούν τόσο γρήγορα και είναι τόσο φευγαλέα που δεν καταλαβαίνεις καλά καλά περί τίνος πρόκειται. Τα πιο μακρινά στοιχεία, όπως το γενικότερο τοπίο, αλλάζει πιο αργά και σταθερά. Λωρίδες παράλληλες με το τρένο που τρέχουν σε διαφορετικές ταχύτητες όσο απομακρύνονται απο σένα. Μπορεί όμως και εκεί που κοιτάς το πιο όμορφο τοπίο ή όταν το τρένο είναι σκαρφαλωμένο σε κάποιο γκρεμό κι εσύ νομίζεις ότι πετάς, να σκοτεινιάσουν ξαφνικά τα πάντα επειδή εντελώς απρόσμενα έχεις μπει σε ένα τούνελ. Να ταξιδεύεις εκεί, στο τίποτα για ώρα, μέχρι που όταν τελειώσει το τούνελ να βγεις σε ένα εντελώς διαφορετικό τοπίο, σε έναν άλλο τόπο, άλλης ομορφιάς, άλλων καιρικών συνθηκών.
Όταν ξέρεις ότι έχεις κάποια αρρώστια και σου δίνεται συγκεκριμένος χρόνος ζωής, ή όταν είσαι φυλακισμένος μελλοθάνατος και ξέρεις πότε θα σε εκτελέσουν, είναι σαν να γνωρίζεις ότι "τελικά κατεβαίνω 'εκεί', πχ. στο Λιανοκλάδι".
Αυτή η σκέψη για τη ζωή και το τρένο είναι σαφώς περιοριστική εως και παθητική, εφόσον, όσο κι αν σου φαίνονται καινούρια όσα βλέπεις απ' το παράθυρο, παρόλ' αυτά το παράδοξο είναι ότι τελικά το τρένο έχει συγκεκριμένη πορεία από την οποία δεν υπάρχει περίπτωση να παρεκκλίνει, που σημαίνει ότι η πορεία σου στη ζωή είναι προδιαγεγραμμένη. Ακόμα κι αν ήσουν εσύ αυτός που οδηγούσες το τρένο, πάλι θα σουν αναγκασμένος να πας όπου σε πάνε οι γραμμές. Εκτός βέβαια κι αν, με κάποιο τρόπο, προκαλούσες απρόβλεπτα εκτροχιασμό του τρένου. Τότε όμως θα πρεπε να συνεχίσεις με τα πόδια, ή έστω να κάνεις το τρένο να πετάξει ώστε να μη χρειάζεται πια τις γραμμές.
Εν τέλει, καταλήγουμε ότι η ισορροπία όταν είσαι όρθιος στο τρένο είναι σημαντικό πράγμα, ειδικά αν κρατάς ποτήρι με καφτό καφέ.

O ΘΛΙΜΜΕΝΟΣ ΝΑΥΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΒΡΕΓΜΕΝΟΣ ΓΑΤΟΣ

2007-12-10T14:31:00.000+02:00

Μια φορά και έναν καιρό, ήταν ένα ξύλινο ναυτάκι σε ένα ράφι ενός παλιού παιχνιδοπωλείου. Ένα ναυτάκι μικροσκοπικό, όσο κι ένα όρθιο δάκτυλο. Αυτό το ναυτάκι ήταν μάλλον από την Κρήτη γιατί είχε απ’ τη μια σχέση με τη θάλασσα (εφ’ όσον ήταν και ναυτάκι), και απ’ την άλλη, γιατί είχε ένα μεγάλο τσιγκελωτό μουστάκι.

Φορούσε μια μπλε, ζωγραφιστή στο χέρι, στολή, με μια ριγέ άσπρη-μπορντώ μπλούζα και έναν λευκό μπερέ, με μια μπορντώ ξύλινη φουντωτή φούντα. Το ναυτάκι ένοιωθε πολύ ξεχωριστό, γιατί σε αντίθεση με όλα τα άλλα παιχνίδια στο μαγαζί... ήταν ζωντανό! Είχε συνείδηση, και το καταλάβαινε. Μπορούσε να ακούει, να σκέφτεται, και τις νύχτες όταν ήταν μοναχό του, και το έλουζε απ’ τη βιτρίνα το φεγγαρόφωτο και η λάμψη των αστεριών, τραγουδούσε ατέλειωτα αυτοσχέδια τραγούδια με την υπέροχη φωνή του, ψάχνοντας να βρει την τέλεια μελωδία που θα το έκανε να αισθάνεται λίγο λιγότερο μοναχό στο έρημο ράφι του.
Γιατί το ξύλινο αυτό παιχνιδάκι, εκτός του ότι ήταν μονάχο του, είχε και ένα πάρα πολύ σοβαρό πρόβλημα. Ήταν τρομερά ασταθές. Δεν μπορούσε να σταθεί στα πόδια του. Στεκόταν συνεχώς όρθιο πάνω σε μια μαύρη, κυλινδρική βάση που όταν την πίεζε κάποιος από κάτω, το φτωχό το ναυτάκι, σωριαζόταν κάτω, σαν να λύνονταν τα γόνατά του, και, ανίκανο να ξανασηκωθεί, περίμενε υπομονετικά να επιστρέψει η βάση στη θέση της.

Το ναυτάκι, λοιπόν, παρόλο που ήταν ξύλινο, είχε πολύ θερμή καρδιά, που έκαιγε σαν κόκκινο τριαντάφυλλο. Και απέδιδε αυτή του την αστάθεια στο ότι δεν είχε βρει ποτέ κάποιον να αγαπήσει πραγματικά αλλά και ν΄αγαπηθεί απ΄ αυτόν. Έτσι, τις φεγγαρόλουστες νύχτες, για να παρηγορεί τον εαυτό του, τραγουδούσε με την υπέροχη φωνή του για την αγάπη του που περίμενε να ρθει. Και πάντα, κάθε ημέρα, που το μαγαζί ήταν ανοιχτό, είχε διαρκώς το βλέμα του προς τα πάνω μήπως περάσει η αγάπη του και δεν την δει, και τα χέρια του απλωμένα μπροστά περιμένοντας μιαν αγκαλιά. Μα τίποτα...

Ένα κρύο βράδυ μιας πρωτοχρονιάς με μεγάλο φεγγάρι και πολλά αστέρια, ήταν για μια ακόμη φορά μοναχό του στο ράφι του και ένοιωθε τόσο – μα τόσο μόνο, που άρχισε να τραγουδάει ένα τραγούδι για τη μοναξιά του. Ένα τραγούδι που δεν το ΄χε ξαναπεί ποτέ και ήταν τόσο – μα τόσο συγκινητικό, που άρχισε για πρώτη φορά να κλαίει. Του έκανε τόση εντύπωση που έκλαψε, γιατί δεν ήξερε ότι μπορούν τα ξύλινα παιχνιδάκια να το κάνουν αυτό, και αυτή η σκέψη το έκανε να κλαίει περισσότερο...
και να τραγουδάει...
και να κλαίει...
και να τραγουδάει...
και να κλαίει... τόσο, που τα μάτια του από μαύρα άρχισαν να γίνονται σκουρογκριζοπράσινα, και τα δάκρυά του άρχισαν να στάζουν στο από κάτω ράφι, πανω στη μουσούδα ενός γκρι-άσπρου πλαστικού γάτου...

-«Νιαααααρ!», φώναξε ο γάτος, «με έκανες μούσκεμα!! Εεε.. Merci!»
-«Τι;; Μιλάς κι εσύ!», απόρησε σκύβοντας όσο μπορούσε πάνω στη βάση του το ναυτάκι, για να δει τη γάτα από κάτω.
-«Και βέβαια μιλάω bien-sur, και νιαουρίζω, όταν πέφτουν μαγικά δάκρυα στην μουσούδα μου! Μagique, ξέρεις; Γι’ αυτό σ΄ευχαριστώ – παρόλο που σαν γάτα απεχθάνομαι το μπάνιο», είπε ο γάτος και άρχισε να τεντώνεται σαν να ήταν ακίνητος για χρόνια.
-«Μόνο τότε; Όταν πέφτουν μαγ.. μαγικά δάκρυα στην ωραία σου μουσούδα! Δηλαδή έχω μαγικά δάκρυα;;», ρώτησε έκπληκτο το ναυτάκι, κι έσκασε ένα χαμόγελο.
-«Και βέβαια έχεις μαγικά δάκρυα, επειδή κρύβεις αγάπη μέσα σου! Amour, ξέρεις;», απάντησε υπεροπτικά ο γάτος. «Αλλά, πες μου τί σ΄έπιασε και κλαις, και τραγουδάς; Χμμ… Και τί ωραία φωνή… C’ est bien melodique!»
«... Τι αλλόκοτο γατάκι», σκέφτηκε το ναυτάκι...
-«Άντε, τι με κοιτάς έτσι;» είπε πάλι το γατόνι, « Πες μου γρήγορα, πριν στεγνώσουν τα δάκρυά σου απ’ τη μουσούδα μου και ξανακοκκαλώσω!»
-«Εεε, ναι! Να..» είπε γρήγορα το ναυτάκι, «να, δεν μπορώ να σταθώ στα πόδια μου πολλές φορές. Και επίσης νοιώθω πολύ.. πολύ μόνο μου εδώ πάνω στο ράφι!»
-«Χμμμ... κι εγώ νοιώθω πολύ πιασμένος, γιατί ξέρεις, πολύ σπάνια κλαίει κάποιος με μαγικά δάκρυα πάνω στη μουσούδα μου, ώστε να ξυπνώ και να ξεμουδιάζω», είπε ο γάτος.
-«Ε, τότε, εφόσον μπορώ, θα κλαίω κάθε φορά πάνω στη μουσούδα σου προκειμένου να με βοηθήσεις!» , είπε χωρίς καλά καλά να το σκεφτεί το ναυτάκι.
-«Vraiment?? Τέλεια! Λατρεύω τον ύπνο, αλλά είναι απαραίτητο πότε πότε να ξυπνάω κι εγώ... καταλαβαίνεις. Χμμ... μάλλον οχι, εσύ είσαι πάντα σχεδόν ακίνητο πάνω στη βάση σου... Καλά, άσε με να σκεφτώ...», είπε ο γάτος ξύνοντας με το πίσω δεξί πόδι του, πίσω από το δεξί αυτί του, και ξαφνικά αναφώνησε, «... Voila! Ίσως μπορώ τελικά να σε βοηθήσω!!».

Σκίρτησε η καρδιά του ναύτη από χαρά, μα πάνω που πήγε να τον ρωτήσει με ποιον τρόπο θα τον βοηθούσε και πάνω που τέντωσε τα αυτιά του να ακούσει την συνέχεια...
!

... είδε έκπληκτος ότι ο περίφημος γάτος στο από κάτω ράφι είχε γίνει ξανά πλαστικός και ακίνητος!!!

«Όχιιιι!», φώναξε απελπισμένα! «Όχι τώρα που θα μάθαινα τι πρέπει να κάνω!!. Τώρα πώς θα ξαναζωντανέψει;;Πρέπει πάλι να αρχίσω να κλαίω. Πώς όμως! Μια φορά εχω κλάψει στη ζωή μου: πριν λίγο, που τραγουδούσα αυτό το... το... Ναι! Αυτό είναι! Αυτό το Τραγούδι!!» , είπε, και βάλθηκε να θυμηθεί τη γλυκόπικρη μελωδία της μοναξιάς του, τη μελωδία της αγάπης του, που το έκανε τόσο να συγκινηθεί και να βάλει τα κλάμματα πριν λίγο... και τελικά τα κατάφερε!
Ποτάμι έτρεχαν και πάλι τα δάκρυα από τα μάτια του, τόσο που από σκουρογκριζοπράσινα που ήταν, έγιναν ανοιχτογκριζοπράσινα...

... Η γάτα ξαναπετάχτηκε όρθια φωνάζοντας

-«Ουάου! Δεν έχω ξαναπιάσει τέτοιο χρόνο! Πρώτη φορά έχω τόσο γρήγορο ξαναξεπάγωμα! Maqnifique!!»
-«Πες! ΠΕΕΕΣ!», φώναξε από πάνω ο ναύτης...
-«Τι; Ποιός; Α! Εσύ! Ναι, ναιιι... βέβαια! Τι έλεγα;Ξέρεις, η μνήμη από πάγωμα σε ξεπάγωμα, κάπου χάνει και...»
-«’ΒΟΥΑΛΑ!’, είπες, και, ‘νομίζω πως ξέρω πως να σε βοηθήσω’, και μετά πάγωσες!!!», ούρλιαξε το ναυτάκι σκουπίζοντας τα τελευταία του δάκρυα.
-«Ναι, μη φωνάζεις όμως! Εκτιμώ το ότι μπήκες στη δυσάρεστη θέση να ξανακλάψεις για μένα, αλλά λίγη υπομονή δε βλάπτει. Ναι, θυμήθηκα το πρόβλημά σου! Ξέρεις, θέλω λεπτομερή, specifiquement ανάλυση του προβλήματός σου... και βέβαια να μου πεις τι κάνεις και κλαις!»
-«Χα,χα! Με κάνεις και γελάω γατούλη! Οκ, θα σου πω...»

Κι έτσι, μετά από πολλές νύχτες, με πολλές εξηγήσεις και συζητήσεις, γέλια , και φυσικά, πολλά πολλά μαγικά δάκρυα, ο γάτος έγινε στενός φίλος με το ναυτάκι και το ναυτάκι άρχισε να νοιώθει πολύ καλύτερα. Η λύση τελικά που υποσχέθηκε το γατάκι στον μικρό ναύτη, βρισκόταν στο κολλάρο του γάτου. Γιατί είχε πάνω γραμμένο ένα μαγικό ξόρκι που μόνο ο γάτος δεν έφτανε και δεν έπρεπε να διαβάσει, και έτσι αποφάσισε να δωρίσει το ξόρκι του στον φίλο του το ναυτάκι. Ένα ξόρκι που θα μπορούσε να μεταμορφώσει αυτόν που θα το διάβαζε σε ό,τι ήθελε!

Πολλά πέρασαν από το μυαλό του ναύτη. Σε τι να μεταμορφωθεί; Να γίνει άνθρωπος και να φύγει; Να γίνει πουλί και να πετάξει... δεν ήξερε τι να αποφασίσει. Δεν ήταν πλεονέκτης, ήταν ένα παιχνίδι, δεν ήθελε να μεταμορφωθεί σε κάτι εντελώς διαφορετικό, ήθελε απλά να αγαπάει και να αγαπηθεί, και να γίνει επιτέλους κάτι με τα ασταθή πόδια του!
Αλλά τελικά ό,τι κι αν σκεφτόταν, μια σκέψη πάντα το συγκρατούσε: δεν ήθελε να αφήσει τον γάτο. Ίσως αυτό που άρχιζε να νοιώθει γι’ αυτόν, είναι αυτό που λέγεται Αγάπη.

«Λες; Λες Να βρήκα αυτό που έψαχνα;», αναρωτήθηκε. Και μετά χαμογέλασε και είπε, «Λοιπόν, να τι θα κάνω!»

Διάβασε από ψηλά λοιπόν το ξόρκι, έσφιξε τα μάτια και έκανε την ευχή... και αμέσως μεταμορφώθηκε!

Ο γάτος έμεινε άφωνος όταν είδε τις λάμψεις και ένοιωσε το κολάρο του να τον σηκώνει και να τον οδηγεί στο ράφι του φίλου του και τότε, δεν πίστευε στα μάτια του!
-«Μiracle! Nιααααρ!», ο γάτος..
Το πρώην ξύλινο ναυτάκι ήταν πια σε ένα υπέροχο, ξύλινο μουσικό κουτί, με το ναυτάκι πια μέσα αλλαγμένο, με ολόασπρη από τα μάγια επιδερμίδα και πολύ ανοιχτόχρωμα, γκριζοπράσινα μάτια, να εκμεταλλεύεται πια την αστάθειά του προσπαθώντας να ισορροπήσει, χορεύοντας πάνω σε μια κόκκινη μπάλα! Η δε καρδιά του, είχε ανοίξει και φαινόταν σαν τριαντάφυλλο, κι αυτό από τη χαρά του που βρήκε τον αληθινό εαυτό του και την αγάπη του για τον γάτο, και την αγάπη του γάτου γι’ αυτόν!

Έτσι, διάλεξε με την ευχή του, το κουτί στο φόντο να έχει πάντα έναν φεγγαρόφωτο ουρανό και να παίζει τη μελωδία του μια ορχήστρα κρυμμένη σε ένα τσίρκο στο βάθος, ώστε να είναι πάντα πιο εύκολο γι αυτόν να τραγουδάει και να δακρύζει όλο και συχνότερα για να χει κοντά του τον φίλο του τον γάτο, που κι αυτός με τη σειρά του του κούρδιζε όποτε ήθελε το μουσικό κουτί.
Το ύφος του ήταν χαρούμενα θλιμένο και είχε πάντα ένα δάκρυ εύκαιρο στο μάγουλό του. Ξύρισε και το μουστάκι, για να μην εμποδίζει τα δάκρυα να τρέχουν προς τον γάτο όταν χρειάζεται. Για να ταιριάζει στο μουσικό κουτί, έβαλε και μια παρδαλή στολή κλόουν από τσίρκο, πήρε και ένα τόπι κ μια τρομπέτα και έγραψε μια επιγραφή που έλεγε “Eternal Love”, για να μην ξεχνούν ποτέ ούτε αυτός, ούτε κι ο γάτος τι είναι αυτή η χαρμολύπη που του έφερε κοντά και τους ενώνει για πάντα.

Δεξιά κι αριστερά του κουτιού άνοιξε και δύο πύλες ώστε να μπορεί να μπαινοβγαίνει με το γάτο στο κουτί, μα και να ταξιδεύουν σε άλλους, φανταστικούς κόσμους και να γνωρίζουν και άλλα, παράξενα, ερωτευμένα πλάσματα...

... και ήμουνα κι εγώ εκεί,
και το τρύπιο μου τ’ αυτί!

FIN

ΥΓ> Στον Ροδόγατο

ΣΤΗ ΓΡΑΜΜΗ, ΠΟΤΕ

2006-10-16T05:04:00.000+03:00

Μεσημέρι.
Στρογγυλή πλατεία, έρημη, με ένα παγκάκι στη μέση. Η πλατεία είναι στρωμένη με μωσαϊκό από μεγάλες, κομματιασμένες πλάκες. Γύρω από την πλατεία ήχοι από πολλή κίνηση: αυτοκίνητα, μηχανάκια, ασθενοφόρα. Ένα, ένα, μετά μαζί.
Στο παγκάκι κάθεται μια λεπτή, όμορφη κοπέλα, που έχει χαρακτηριστικά πορσελάνινης κούκλας. Δεν της πάει καθόλου το βρίσιμο, κι όμως που και που πετάει αιφνιδιαστικά κάποιες τέτοιες λέξεις που ακούγονται πολύ αταίριαστες με το στυλ της.
Δίπλα στην κοπέλα είναι ακουμπισμένη μια βαλίτσα. Η κοπέλα έχει στα πόδια της μια μεγάλη χάρτινη σακούλα με φιστίκια. Από εκεί βγάζει πολύ μηχανικά το κάθε φιστίκι ένα ένα , το καθαρίζει από το σκληρό τσόφλι του που το πετάει κάτω μπροστά της, και μετά καθαρίζει από το φλούδι τους τα δυο φιστίκια που περιέχονταν στο τσόφλι και τα τρώει , πολύ μηχανικά κοιτάζοντας μπροστά στο κενό.

Οι θόρυβοι της πόλης ελαττώνονται σημαντικά. Χαμηλώνουν.
Θόρυβος από φιστίκι. Μασούλημα.
Θόρυβος από φιστίκι. Μασούλημα.
Θόρυβος από φιστίκι. Μασούλημα.
Σιωπή.

ΚΟΠΕΛΑ: Κι αυτός ο Μπόμπυ - πώς μπόρεσε να που το κάνει αυτό; (παύση) Να με παρατήσει την ημέρα της επετείου μας! Την ημέρα της επετείου μας, γαμώτο, εκεί που το γιορτάζαμε – χωρίς καμιά εξήγηση!

(Θόρυβοι πόλης. Χαμηλώνουν. Σιωπή. Θόρυβος από φιστίκι. Μασούλημα.)

ΚΟΠ: Το σοκ ήταν μεγάλο. Και πως αλλιώς θα μπορούσα να το ξεπεράσω; (παύση)
(Θόρυβος από φιστίκι)
(σαν ατάκα από διαφήμηστικό σποτ) … παρά με μια μεγάλη, οικογενειακή σακούλα φυστίκια. Ολόκληρα. Με το τσόφλι τους! Σαν αυτά του... του σούπερ Γκούφυ!
(Μασούλημα)

Τα-Νταχ!!

(Μασούλημα)
(Θόρυβοι πόλης. Χαμηλώνουν.)

ΚΟΠ: … Αλλά, να μου συμβεί αυτό; Ύστερα από τρία τόσο ευτυχισμένα χρόνια! (παύση) Είναι σκέτη τρέλα! Μια σκέτη, γαμημένη, τρέλα!
(Θόρυβος από φιστίκι), (Μασούλημα)

ΚΟΠ: Όλα είχαν αρχίσει με έναν απρόσμενα ιδανικό τρόπο - (Θόρυβος από φιστίκι) Ή μηπως, με έναν ιδανικά απρόσμενο τρόπο; (Θόρυβος από φιστίκι)
… Καθόμασταν στο μπαρ, άγνωστοι, μου πρόσφερε από την πορτοκαλάδα του - (Μασούλημα) και με κοίταζε με ένα βλέμα που ήταν σαν να έλεγε «αν πιείς, θα είναι σαν να μου λες ‘κι εγώ σε θέλω’!».
(Θόρυβοι της πόλης), (Χαμηλώνουν)

ΚΟΡ: Ήπια! Και από τότε είμαστε μαζί. Είχε έναν μοναδικό τρόπο να με κρατάει από τον γοφό όταν περπατούσαμε πλάι πλάι. (Θόρυβος από φιστίκι) Σαν να θελε να με ανασηκώνει σε κάθε μου βήμα!
(Μασούλημα), (Μπουκωμένη) … Και να με αφήσει τώρα, το καθίκι; Ξαφνικά! Μετά απ’ όσα περάσαμε! Με πιάνει υστερία.
(Θόρυβοι της πόλης), (Χαμηλώνουν)

ΚΟΡ: Κι αυτός ο ήλιος - πόσο με ζαλίζει! Και το αλάτι από αυτά τα φιστίκια, ξεραίνει το λαιμό μου - (Θόρυβος από φιστίκι) Και είμαι εδώ, μόνη, χωρίς νερό, χωρίς άντρα, να τρώω φυστίκια σκέτα! (Μασούλημα)
(Θόρυβοι της πόλης), (Χαμηλώνουν) (Υστερικό γέλιο της κοπέλας)

ΚΟΡ: Είναι κρίμα, μετά από τόση προσπάθεια που χεριάζεται για να καθαρίσεις ένα και μόνο φιστίκι, η απόλαυση τελικά να είναι τόσο μικρή. Τι να μου κάνουν ένα ή δύο φυστικάκια; Είναι τόσο μικρό το μέγεθος..
(Θόρυβος από φιστίκι)
(Θόρυβος από φιστίκι)
(Θόρυβος από φιστίκι)
(Θόρυβος από φιστίκι)
(Θόρυβος από φιστίκι)
ΚΟΡ: Το να καθαρίσω λοιπόν, πέντε μαζεμένα, και να τα φάω απανωτά ίσως δημιουργήσει μια ψευδαίσθηση αποζημίωσης. Χμμ..
(Μπουκώνεται τα φιστίκια που καθάρισε, όλα μαζί)

ΚΟΡ: Αχ, Μπόμπυ - ποτέ δεν κατάλαβες τίποτα. Και (βήχει) ποτέ δεν με κοίταξες (βήχει) ποτέ, στα μάτια (βήχει) όπως εγώ! Στα μάτια, γαμώτο! (βήχει), (Αρχίζει και πνίγεται απ΄τα φιστίκια που της κάθησαν στο λαιμό) Νερό! (βήχει) Μπόμπυ! Αχ, Μπόμπυ δες πως με κατάντησες! (βήχει) Βοήθεια, πνίγομαι! (Διπλώνεται, αρχίζει και πέφτει σταδιακά πάνω στο σωρό από τα τσόφλια κάτω μπροστά της, ενώ χτυπάει στο στέρνο της προσπαθώντας να βοηθήσει τον εαυτό της) Νερό!!

(Θόρυβοι της πόλης)
(Ξαφνικά, εμφανίζεται ο Μπόμπυ με ένα μεγάλο, γυάλινο ποτήρι με νερό, που περνά το δρόμο με δυσκολία ενώ ακούγονται απειλητικά προς αυτό κορναρίσματα, φρεναρίσματα και βλαστήμιες. Προσπαθεί να τα αποφύγει με την προσοχή του στο ποτήρι. Φτάνει με αγωνία στην πλατεία και στέκεται στην άκρη. Σιωπή.)
(Θόρυβοι πόλης χαμηλώνουν)

ΜΠΟΜΠΥ: Μάντλιν; (Κοιτάζει την κοπέλα και την πλατεία με φόβο και μεγάλη αγωνία)

ΚΟΠ: Μπόμπυ! Βοήθεια, πνίγομαι, λίγο νερό (βήχει) ένα χτύπημα στην πλάτη! (βήχει)
Τι με κοιτάζεις; Δε θα με βοηθήσεις; Τόσο πολύ με μισείς; (βήχει) Τόσο πολύ, ρε αρχίδι; (βήχει συνέχεια)

ΜΠ: Εγώ φταίω για όλα, αγάπη μου. Υπομονή, θα προσπαθήσω να έρθω ως εκεί το συντομότερο!

(Θόρυβοι της πόλης)
(Ο Μπόμπυ, σε όλο το υπόλοιπο πηδάει στις πλάκες με τις οποίες είναι στρωμένη η πλατεία, αποφεύγοντας να πατήσει στη διαχωριστική τους γραμμή, σαν να πρόκειται για νάρκη. Κάτι, που κάνει τη μετάβασή του στο παγκάκι εξαιρετικά δύσκολη. Σε κάθε πήδημα, χύνεται νερό από το ποτήρι.)
(Θόρυβοι πόλης χαμηλώνουν)

ΚΟΡ: (Πεσμένη πια κάτω με τα φιστίκια χυμένα μπροστά στο παγκάκι) Για τ’ όνομα του θεού (βήχει) τσακίσου ρε πούστη αμέσως εδώ! (βήχει) Δεν μπορείς, αγάπη μου, να μεγαλώσεις επιτέλους (βήχει), έστω για ένα λεπτό! (βήχει) Ήσουν πάντοντε ένα… (βήχει) ήσουν… (βήχει) ένα παιδί -(βήχει), (πεθαίνει)

(Θόρυβοι της πόλης)
(Μόλις πεθάνει το κορίτσι, ο Μπόμπυ μετά από πολύ κόπο και χωρίς πια καθόλου νερό στο ποτήρι, φτάνει με έναν τελευταίο, απελπισμένο πήδο στο κορίτσι, πατώντας πάνω στα φιστίκια. Κοιτά με αγωνία να δει αν ζει. Δε ζει. Την αγκαλιάζει, πετά το ποτήρι και κλαίει.)
(Θόρυβοι πόλης χαμηλώνουν)

ΜΠ: Συγνώμη Μάντυ - συγνώμη - Έκανα ό,τι μπορούσα! Δεν είναι πως δε σ’ αγαπώ. Είναι μόνο, που - Είναι που δεν μπορώ να περπατήσω κανονικά, σε μια ευθεία. (Κοιτάζοντας την απέραντη, γι΄αυτόν, πλατεία γύρω του) Γιατί, ξέρεις, έτσι - έτσι ίσως πατήσω τη γραμμή. Τη διαχωριστική γραμμή. Και δεν πρέπει να πατάς ποτέ τη τη γραμμή, Μάντυ. Ποτέ! Γιατί τότε - (παύση)
(Θόρυβοι της πόλης), (Χαμηλώνουν)

Τότε ίσως χρειαστεί και να μεγαλώσεις.

(Θόρυβοι της πόλης)

(Η σκιά ενός μεγάλου όρνιου που κράζει πάνω από τα κεφάλια τους, κινείται πάνω στη στρογγυλή πλατεία)

~ ΑΥΛΑΙΑ? ~

2006-10-16T05:03:00.000+03:00

Σκατά Σκατά

2006-09-25T15:40:00.000+03:00

(ΚΛΑΠ ΚΛΑΠ)
ΕΠΙΤΡΟΠΗ: Ο επόμενος!
ΕΞΕΤΑΖΟΜΕΝΟΣ: Καλημέρα σας
ΕΠ: Καλημέρα, είσαι ο...;
ΕΞ: Ιρανός, Ηδύπουστ Ιρανός.
ΕΠ: Ωραία Ηδύπουστ. Πόσων ετών είσαι;
ΕΞ: Είκοσι πέντε.
ΕΠ: Έχεις ξαναδώσει εξετάσεις εδώ;
ΕΞ: Όχι, πρώτη φορά.
ΕΠ: Μάλιστα. Σπουδάζεις και κάτι άλλο, Ηδύπουστ;
ΕΞ: Ναι, είμαι και στη Νομική. Τελειώνω του χρόνου.
ΕΠ: Ωραία. Έχεις προετοιμαστεί κάπου για τις εξετάσεις;
ΕΞ: Όχι, μόνος μου προετοιμάστηκα. Το μόνο, που με βοήθησαν δύο φίλοι τελευταία και μου είπαν απλά τη γνώμη τους.
ΕΠ: Ωραία. Τί μας έχεις ετοιμάσει;
ΕΞ: Εεε... Από σύγχρονο έχω ετοιμάσει τον μονόλογο του John J. Rambo λίγο πριν το φινάλε από το "Rambo: First Blood Part II" σε μετάφραση Νατάσσας Συρεγγέλα, μετά... από αρχαίο έχω ετοιμάσει από την τραγωδία "Ονειρικές Γεύσεις: Μπουφές" της Βέφας Αλεξιάδου το μονόλογο για τα 'Φακελάκια Σφολιάτας με Κασέρι, Ζαμπόν και Μπέικον', και από ποίημα, το δημοτικό "Η Γερακίνα".
ΕΠ: Ωραία, άρχισε απ' όπου θες. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις και τον πάγκο.
ΕΞ: Ευχαριστώ πολύ. Ωραία... θ' αρχίσω από το ποίημα.
...
(δυνατά)
Η ΓΕΡΑΚΙΝΑ!
Ντρουμ-ου ντρούμου ντρουμ,
ΟΥ,
ντρουμ-ου ντρούμου,
ΝΤΡΟΥΜ...
......
ΕΠ: (χαμηλά)... Καλός είναι, ε;

Πα Πω

2006-09-23T05:35:00.000+03:00

παράπειες απώλευρες
παράλειες απόπλευρες
παράπλιες απώλειβρες
παράπλευρες απώλειες

2006-09-21T21:01:00.000+03:00

των 7 βημάτων

2006-09-21T20:41:00.000+03:00

Πόσο κρατά η συγκίνηση από το
ξεπροβάλλον, εκ της τρύπιας κάλτσας,
γυμνό δάκτυλο ενός
πεζοδρόμου ζητιάνου;

Βήμα γοργό, ακάθεκτο,
μια φευγαλέα φιλάνθρωπη σκέψη,
και μετά από την παρέλευση
επτά βημάτων
η μνήμη, σβήνει, άδειασε

ως το επόμενο γυμνό δάκτυλο
να την ξαναχτυπήσει -
εις την εβδόμη.

(οδός Σταδίου, 11/1/06)

2006-09-18T05:57:00.000+03:00

Αφαιρετικός Πολλαπλασιαστής

2006-09-18T05:50:00.000+03:00

(προς Aλεξ-)

Εκεί, που μες στον ασυγκράτητο πόθο,
μπαίνει πολλαπλασιαστής ο περιορισμός,
και τα δυό σώματα
δεν έχουν άλλη επαφή
παρά στα ενωμένα χείλη

- άξονες του κόσμου -

η ηδονή πυκνώνεται σ' ένα μικρό σημείο
με τέτοια βαρύτητα,

που μπορεί και να σε καταπιώ,
μαζί με τον εαυτό μου.

2006-09-18T05:38:00.000+03:00

Έναρξις...